Sebastián de Covarrubias · 1611
FAMA
página 830 · ver la página del original
FAMA, Latinè fama, del nombre Griego qùμκ. κs. a verbo qημs. μ. ήσω, dico, aio, animaduerto, existimo, fateor, cẽ seo, affor, iubeo, denũcio, y de alli qúμu, fama, rumor, responsum deorum : y no es inconueniente dezir que Fama se dixo à fando. Es Fama, todo aquello q́ de alguno se diuulga, ora fea bueno, ora malo: y assi dezimos, Fulano es hõbre de buena fama, o de mala fama. Virgil. lib.4.Eneid. Fama malum, quo non aliud velocius vllũ, Mobilit ate viget vires adquirit eundo. Los antiguos pintaron la fama en forma de donzella, que va bolando por los aires con las alas tẽdidas, y vna trompeta conque va tañendo.
la historia de «fama», de obra en obra →
abrir en el lector · buscarla en todos los diccionarios · los datos de la obra